هتیت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هتیت . [ هََ ] (ع اِ) صوت . (معجم متن اللغة) (اقرب الموارد). صدا. آواز. بانگ .
هتیت . [ هََ ] (ع مص ) به صدا درآمدن چیزی . (معجم متن اللغة) (اقرب الموارد). ◄ شنیده شدن صدا از زمین . (معجم متن اللغة). ◄ بانگ کردن شتربچه . (تاج المصادر بیهقی ).