هتک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هتک . [ هَُ ] (ع اِ) نیم شب . (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از معجم متن اللغة).
هتک . [ هَِ ت َ ] (ع اِ) پوست پاره ای که بر روی بچه ٔ درکشیده از شکم برآید. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از معجم متن اللغة). پرده ای که بروی بچه ٔ درکشیده از رحم برآید. (ناظم الاطباء). ◄ (ص )ثوب هتک ؛ جامه ٔ پاره پاره شده . (از معجم متن اللغة).
هتک . [ هََ ] (ع اِمص ) پرده دری . (ناظم الاطباء) (غیاث ). ◄ ربودگی ناموس . (ناظم الاطباء). بی عصمتی . ◄ رسوایی و بی آبرویی . ◄ افتضاح و بدنامی . ◄ فاش شدگی عیب . (ناظم الاطباء).