هبک
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(هَ بْ یا بَ) (اِ.) کف دست.<br>
فرهنگ فارسی معین
(هَ بْ یا بَ) (اِ.) کف دست.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هبک . [ هََب َ / هََ ] (اِ) کف دست .(لغت فرس اسدی ) (برهان ) (فرهنگ نظام ) (سروری ) (انجمن آرا) (رشیدی ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) : بر هبک نهاده جام باده و آنگاه ز هبک نوش کردش . رودکی (از لغت فرس ).