هاشم بحرانی

هاشم بحرانی . [ ش ِ م ِ ب َ ] (اِخ ) ابن سلیمان بن اسماعیل الحسینی البحرانی الکَتْکانی التوبلی (منسوب به «توبلی » و «کتکان » ازقراء بحرین )، مشهور به «البحرانی ». از مفسرین امامی و علمای ادب و رجال حدیث بوده و از جمله آثار اوست :«ایضاح المسترشدین » در شرح احوال خوارج، و «البرهان فی تفسیرالقرآن » در دو مجلد و «الدر النضید فی فضایل الحسین الشهید» و «سلاسل الحدید» که منتخبی است از شرح نهج البلاغه ابن الحدید و «الانصاف فی النص علی الائمة الاشراف من آل عبدمناف » و «تنبیه الاریب » در شرح رجال تهذیب، و «تبصرةالولی فی من رای القائم المهدی » و «غایةالمرام و حجةالخصام » و غیره . صاحب روضات الجنات درباره ٔ وی گفته است که وی در تألیفاتش فقط به جمعو تألیف پرداخته و از خود چیزی درباره ٔ مسائل و ترجیح اقوال یا بحث در آنها و اختیار مذهبی بر مذهب دیگر نیاورده است . هاشم در سال ١١٠٧ هَ . ق . در بحرین وفات یافت و در توبلی به خاک سپرده شد. (از اعلام زرکلی چ ٢ ج ٩) رجوع به فهرست کتابخانه ٔ مدرسه ٔ سپهسالار ج ١ ص ٨٩، ٢٢١، ٢٨٦، ٣٠٣ و ٣١٠ و ج ٢ ص ٤٤ و ٢٨٦ شود.