هارله
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هارله . [ ل ِ ](اِخ ) شارل دو. خاورشناس بلژیکی که در سال ١٨٣٢ م . در لیژ متولد شد و به سال ١٨٩٩ در لوون درگذشت . استاد زبانهای شرقی در دانشگاه لوون و کشیش صاحب رتبه ٔ رومی بود و به عضویت فرهنگستان سلطنتی بلژیک نیز نائل گشت . از آثار اوست : ترجمه ٔ کتاب اوستا (١٨٧٥-١٨٧٨)، صرف و نحو عملی زبان سانسکریت (١٨٧٨)، ریشه هایی از مذهب زرتشتی (١٨٧٩)، رساله ٔ پهلوی (١٨٨٠)، آیین بودائی، برهمایی و ترسایی (١٨٨١)، رساله در زبان منچوری (١٨٨٤)، تاریخ امپراتوری کین (١٨٨٧)، آیین ملی تاتارهای مشرق، منچوری ها و مغول ها با مقایسه مذهب چینیهای قدیم (١٨٨٨).