هاتف اصفهانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۶

هر شبم ناله زاری است که گفتن نتوان زاری از دوری یاری است که گفتن نتوان بی‌مه روی توای کوکب تابنده مرا روز روشن شب تاری است که گفتن نتوان تو گلی و سر کوی تو گلستان و رقیب در گلستان تو خاری است که گفتن نتوان چشم وحشی نگه یار من آهوست ولی آهوی شیر شکاری است که گفتن نتوان چون جرس نالد اگر دل ز غمت بیجا نیست باری از عشق تو باری است که گفتن نتوان هاتف سوخته را لاله صفت در دل زار داغی ز لاله عذاری است که گفتن نتوان