هاتف اصفهانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۷

قاصد به خاک بر سر کویش فتاده کیست بر خاک آستانه او سرنهاده کیست چون بر سمند آید و خلقیش در رکاب همراه او سوار کدام و پیاده کیست در کوی او عزیز کدام است و کیست خار در بزم او نشسته که و ایستاده کیست عزت ز محرمان بر او بیشتر کراست دارد کسی که حرمت از ایشان زیاده کیست آن کس که ساغر می‌نابش دهد کدام وان کس که می‌ستاند از او جام باده کیست رندی که باز بسته در عیش بر جهان تنها به روی او در عشرت گشاده کیست اغیار سر نهاده فراغت به پای یار محرومتر ز هاتف از پا فتاده کیست