نیکی فزای

نیکی فزای . [ ف َ ] (نف مرکب ) افزاینده ٔنیکی . نیکی و لطف و احسان بسیار کننده : مرا نام خوانند ناپاک رای ترا مرد هشیار نیکی فزای . فردوسی . به فرمان یزدان نیکی فزای که اوی است بر نیک وبد رهنمای . فردوسی . به یزدان گرای و به یزدان گشای که دارنده اوی است و نیکی فزای . فردوسی .