نیکواعتقادی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نیکواعتقادی . [ اِ ت ِ ] (حامص مرکب ) ایمان . خوش عقیدتی . حسن عقیدت . اخلاص : خداوند عالم را از دینداری و نیکواعتقادی و دانش و عدل کی بدان آراسته است برخورداری دهاد. (فارسنامه ٔ ابن بلخی ص ٣٤). نیکواعتقادی مردم و اکرام و اشفاق ایشان درباره ٔ او و سادات علویه به قم بازگشت . (تاریخ قم ص ٢٩).