نیما یوشیج | مجموعه اشعار | ری را

«ری را» … صدا می‌آید امشب از پشت «کاچ» که بند آب برق سیاه تابش تصویری از خراب در چشم می‌کشاند. گویا کسی است که می‌خواند… اما صدای آدمی این نیست. با نظم هوش ربایی من آوازهای آدمیان را شنیده‌ام در گردش شبانی سنگین؛ زاندوه‌های من سنگین‌تر. و آوازهای آدمیان را یکسر من دارم از بر. یکشب درون قایق دلتنگ خواندند آنچنان؛ که من هنوز هیبت دریا را در خواب می‌بینم. ری را. ری را… دارد هوا که بخواند. درین شب سیا. او نیست با خودش، او رفته با صدایش اما خواندن نمی‌تواند. ۱۳۳۱