نوکیسه

(نُ س) (ص مر.) کنایه از: کسی که تازه درآمدی پیدا کرده‌است.<br>

(نُ س) (ص مر.) کنایه از: کسی که تازه درآمدی پیدا کرده‌است.

نوکیسه . [ ن َ / نُو س َ / س ِ ] (ص مرکب ) نودولت . (غیاث اللغات ) (آنندراج ). آنکه تازه به مال و دارائی رسیده . مقابل کهن کیسه . تازه به دوران رسیده . (فرهنگ فارسی معین ). ندیدبدید. تازه به دولت رسیده : ز نوکیسه مکن هرگز درم وام که رسوائی و جنگ آرد سرانجام . ناصرخسرو. با مردم کم چیز و نوکیسه و... معامله مکن . (منتخب قابوسنامه ص ١٨٣). راز خویش با زن مگوی و از مردم نوکیسه وام مگیر و با عوام و فاسق دوستی مدار. (قصص الانبیاء). در راه نوکیسه ای را دید گفت قدری وجوه به من وام بده . (قصص الانبیاء). نقد عمر تو برد خاقانی دهر نوکیسه ٔ کهن بازار. خاقانی . کی باشد کی که در تو آویزم چون در زر و سیم مرد نوکیسه . (سندبادنامه ص ٢٦٠). مردم نوکیسه حق شناس نباشد. سیف اسفرنگ . - امثال : از نوکیسه وام مخواه . از نوکیسه قرض مکن ، قرض کردی خرج مکن .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی