نوقاتی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نوقاتی . [ ن َ ] (اِخ ) محمدبن احمدبن سلیمان مکنی به ابوعمر و معروف به نوقاتی سجستانی از ادبا و شعرای قرن چهارم است . برخی از عمر خود را در خراسان و ماوراءالنهر گذراند و به سال ٣٨٢ هَ . ق . درگذشت . از تصانیف اوست : آداب المسافرین . العتاب و الاعتاب . فضل الریاحین . اخبارالعشاق . (از الاعلام زرکلی ج ٩ ص ٣٣). و رجوع به ارشادالاریب ج ٦ ص ٣٢٤ و معجم البلدان ج ٨ ص ٣٢٧ شود.