نوروز خارا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نوروز خارا. [ ن َ /نُو زِ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) در موسیقی، نام شعبه ای است از مقام نوا. (بهجت الروح ص ١٤٠) (جهانگیری ) (انجمن آرا) (رشیدی ) (غیاث اللغات ) (برهان قاطع) (آنندراج ). نوروز خردک . (فرهنگ فارسی معین ). از پنجمین نغمه است و ١/٥ بانگ دارد. ترکیب پرده : از اولین نغمه ٔ مقام حجاز و حصار شروع شده به همایون، نهفت، اوج، زابل، گردانیه، زنگوله و عزال می رود، این فرود نوروزخارا نامیده می شود. (بهجت الروح ص ١٤٠) : همی گفتم ره نوروز خارا به نای آهسته چون نایی خوش آهنگ . هدایت . نوا آمد مقام و هست مشهور ز وی نوروز خارا دان و ماهور ز پنجم نغمه اش نوروز خاراست هم از شش نغمه ماهور آشکاراست . (بهجت الروح ص ٥٠).