نورسته

نورسته . [ ن َ / نُو رُ ت َ / ت ِ ] (ن مف مرکب ) تازه روییده . نهال . (ناظم الاطباء). نورس . نودمیده . نوشکفته . نوبالیده . تازه . شاداب : زین سپس وقت سپیده دم هر روزبه من بوی مشک آرد از آن سنبل نورسته نسیم . فرخی . که آراید چه میگوئی تو هر شب سبز گنبد را بدین نورسته نرگس ها و زراندود پیکانها. ناصرخسرو. از چمن ِ دهر بشد ناامید هر گل نورسته که از گل بزاد. مسعودسعد. به نورستگان چمن بازبین مکش خط بر آن خطه ٔ نازنین . مسعودسعد. این همه نورستگان بچه ٔ نورند پاک خورده گه از جوی شیر گاه ز جوی شراب . خاقانی . هست چون نورسته نی مرد هنرمند از قیاس تا فزونتر می شود بند دگر می زایدش . (از تاج المآثر). گیاهان نورسته از قطره پر چو بر شاخ مینابرآموده دُر. نظامی . نورسته گلی چو نار خندان چه نار و چه گل، هزارچندان . نظامی . از پی آن گل نورسته دل ما یارب خود کجا شد که ندیدیم در این چند گهش . حافظ.