نوبتگه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نوبتگه . [ ن َ / نُو ب َ گ َه ْ ] (اِ مرکب ) نوبتگاه . رجوع به نوبت گاه شود : به نوبتگه شه دوهندوی بام یکی مقبل و دیگر اقبال نام . نظامی . همان نوبت پاس در صبح و شام ز نوبتگه او برآورد نام . نظامی . به نوبتگه شاه بردندشان به سرهنگ نوبت سپردندشان . نظامی .