نواله خوردن

نواله خوردن . [ ن َ ل َ / ل ِ خوَرْ / خُرْ دَ ] (مص مرکب ) لقمه خوردن : گوینده چو دید کآن جوانمرد بی دوست نواله ای نمی خورد. نظامی . مجنون که ز نوش بود بی بهر می خورد نواله های چون زهر. نظامی . رجوع به نواله شود. ◄ نصیب بردن . لفت ولیس کردن .حیف ومیل کردن : نز هیچ عمل نواله ای خوردم نز هیچ قباله باقیی دارم . مسعودسعد.