نقره کار

نقره کار. [ ن ُ رَ / رِ ] (ص مرکب ) آنکه از نقره ظروف و آلات و زیورها سازد. که ظروف را آب نقره دهد. نقره ساز.

نقره کار. [ ن َ رِ / رَ ] (اِخ ) عبداﷲبن محمدبن احمد حسینی نیشابوری، ملقب به جمال الدین و مشهور به نقره کار، از ادیبان و فاضلان قرن هشتم هجری قمری است و به سال ٧٧٦ هَ . ق . درگذشته است، او راست : شرح تسهیل، شرح شافیه ٔ ابن حاجب، شرح منارالانوار نسفی، العباب فی شرح اللباب در نحو. (از ریحانة الادب ج ٤ ص ٢٢٨). رجوع به کشف الظنون و معجم المطبوعات ص ٧٧٥ و الدررالکامنة ج ٢ ص ٢٨٦ شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی