نغوشاک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نغوشاک .[ ن ِ ] (اِ) نغوشا. رجوع به نغوشا شود : ای نظامی کلکی بی سر و سامانی به نغوشاک و جهود و مغ و ترسا مانی . سخنگوی گشتی سلیمانت کرد نغوشاک بودی مسلمانت کرد. بوشکور (از لغت فرس ). اندر وی [ سمرقند ] جایگاه مانویان است و ایشان را نغوشاک خوانند. (حدود العالم ص ٦٦). بیرون ز یک پدر تو نغوشاک زاده ای من تا به سی پدر همه دین دار و دین خرم . سوزنی .