نغزگفتار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نغزگفتار. [ ن َ گ ُ ](ص مرکب ) شیرین سخن . خوش بیان . (یادداشت مؤلف ). شیواسخن . که گفتاری خوش و سخنی دلنشین دارد : جوابش داد پیر نغزگفتار که در پیری تو خود بگریزی از یار. نظامی . زمانه نغزگفتاری ندارد وگردارد چو تو باری ندارد. نظامی . ◄ (اِ مرکب ) گفتار خوش و دلنشین . سخن نغز.