نعیمای قمی

نعیمای قمی . [ ن َ عی ی ِ ق ُم ْ می ] (اِخ ) ابن درویش بهشتی قلندرقمی، از شعرای قرن یازدهم هجری قمری است و به روایت مؤلف روز روشن سفری به هندوستان کرده سپس به وطن برگشته است و به روایت نصرآبادی «مشرب وسیعی داشت چنانچه دست رد به هیچیک از مغیرات نمی گذاشت » او راست : آهی که بی تو از دل غمناک می کشم سروی بریده است که بر خاک می کشم . ز می گلگون شد آن رخسار گندم گون تماشا کن تصور می کنی طاووس در کشمیر می گردد. (از روز روشن ص ٨٤١) (تذکره ٔ نصرآبادی ص ٤٢٠). رجوع به نگارستان سخن ص ١٢٥ و فرهنگ سخنوران شود.