نعیت

نعیت . [ ن َ ] (ع ص )اسب نیکو پیشی گیرنده . (منتهی الارب ) (از متن اللغة) (ناظم الاطباء). اسب عتیق سباق که زبانها او را نعت ومدح کنند. (از اقرب الموارد). نعیتة. (اقرب الموارد) (متن اللغة) (منتهی الارب ). نَعتَة. (متن اللغة).

نعیت . [ ن َ ] (اِخ ) ابن عمروبن مرة الیشکری، از شعرای قرن اول هجری قمری است و تا سال ٧٩ هَ . ق . در حیات بوده است . (از الاعلام زرکلی ج ٩ ص ١٣). رجوع به المؤتلف و المختلف آمدی ص ٥٧ و التاج ج ١ ص ٥٩٢ شود.