نشا

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(نَ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) نو پیدا شدن. ۲- روییدن، رستن، نمو کردن. ۳- پرورش یافتن. ۴- (اِمص.) نوپیدایی. ۵- رویش، پرورش.

(نَ) [ ع. نشاء ] (اِ.) ۱- روییدن، نمو کردن. ۲- در فارسی بوته یا قلمه را در جایی کاشتن تا بعد آن را به جای دیگر انتقال دهند.