نذیر

(نَ) [ ع. ] (ص.) ترساننده، بیم دهنده.<br>

(نَ) [ ع. ] (ص.) ترساننده، بیم دهنده.

نذیر. [ ن َ ] (اِخ ) از جمله نام های قرآن چنانکه حق تعالی فرماید: بشیراً و نذیراً. (از نفایس الفنون ).

نذیر. [ ن َ ] (اِخ ) محمد طبیب، متخلص به نذیر. از پارسی گویان خیرآباد هندوستان است . او راست : چون غنچه به رخ نقاب بستی صد خار به سینه ام شکستی اقلیم دلم تمام بگرفت زلف تو، زهی درازدستی کشتی چو مرا به جورباری از سرزنش رقیب رستی . رجوع به صبح گلشن ص ٥١٤ و قاموس الاعلام ج ٦ شود.

نذیر. [ ن َ ] (اِخ ) اسم نبی صلوات اﷲ علیه . (مهذب الاسماء) (از منتهی الارب ). یکی از اسامی پیغمبر صلی اﷲ علیه و آله و سلم . (غیاث اللغات ). یکی از اسمای مبارکه ٔ حضرت رسول (ص ). (از آنندراج ). یکی از القاب پیغمبر اسلام است که مردم را از عذاب خدا می ترسانید. (فرهنگ نظام ) : مگرت وقت رفتن است چنانک پیش از این گفت آن بشیر نذیر. ناصرخسرو. نام پیغمبر بشیر است و نذیر اندر نبی تو نئی پیغمبر ولیکن بشیری و نذیر. سوزنی . فرستاد لشکر بشیر نذیر گرفتند جمعی از ایشان اسیر. سعدی .

إِلاّ مُبَشِّراً وَ نَذیراً «نذیر» به اعتقاد بعضى صیغه مبالغه است، در حالى که «مبشّر» تنها اسم فاعل مى باشد، این تفاوت تعبیر، ممکن است به خاطر این باشد که پیامبر(صلى الله علیه وآله) در برابر گروهى بى ایمان قرار گرفته بود که در انحراف خود،سخت اصرار داشتند و طبعاً او باید آنها را بسیار انذار کند (روح المعانى، ذیل آیه مورد بحث). «نَذِیر» به معناى «بیم دهنده»، اشاره به پیامبران الهى است که مردم را از عذاب الهى در برابر کج روى ها و بیدادگرى ها و گناه و فساد، بیم مى دادند.(18)