نبیط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نبیط. [ ن َ ] (اِخ ) گروهی از مردم که در بطایح فرودآمدند. (منتهی الارب ). گروه نبط که در بطایح میان عراقین فرودآمدند. (ناظم الاطباء) (از بحر الجواهر). رجوع به نبط و نبطی شود.
نبیط. [ ن َ ] (ع اِ) آبی که خارج شوداز چاه چون آن را حفر کنند. (از معجم متن اللغة).