ناگشته
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ناگشته . [ گ َ ت َ / ت ِ ] (ن مف مرکب ) نگشته . نگردیده . ناشده : همان چشمه ٔ عنبر و عود و مشک دگر گنج کافور ناگشته خشک . فردوسی . ظاهرش دیدی سرش از تو نهان اوستا ناگشته بگشادی دکان . مولوی . ◄ تغییرناکرده . منقلب ناشده : شرابی ناگشته . (یادداشت مؤلف ).