ناموجه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ناموجه . [ م ُ وَج ْ ج َه ْ ] (ص مرکب ) ناپسند. غیرمقبول . غیرصحیح . (ناظم الاطباء) : ابوالحسن عباد این معنی و حرکت بغایت ناموجه و غیرمحمود یافت . (تاریخ قم ص ١٤٣). - عذر ناموجه ؛ نامقبول . غیرقابل قبول . ناپذیرفتنی . - غیبت ناموجه ؛ غیبت بدون عذر موجه .
واژگان فارسی سره واژهدان
نپذیرفتنی، نابجا
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی