ناصیه زار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ناصیه زار. [ ی َ / ی ِ ] (اِ مرکب ) از عالم گلزار و سبزه زار. (آنندراج ). آنجا که مردم ناصیه بر زمینش می گذارند. سجده گاه عمومی : به آستین کریمش که هست گنج افشان به آستان حریمش که هست ناصیه زار. عرفی (از آنندراج ). ◄ (ص مرکب ) آنکه خود را با زلف و گیسوی فراوان زینت کرده باشد. (ناظم الاطباء).