ناصرخسرو | دیوان اشعار | مسمط

ای گنبد زنگارگون‌ای پرجنون پرفنون هم تو شریف و هم تو دون هم گمره و هم رهنمون دریای سبز سرنگون پر گوهر بی‌منتهی انوار و ظلمت را مکان بر جای و دائم تازنان ای مادر نامهربان هم سالخورده هم جوان گویا ولیکن بی‌زبان جویا ولیکن بی‌وفا گه خاک چون دیبا کنی گه شاخ پر جوزا کنی گه خوی بد زیبا کنی از بادیه دریا کنی گه سنگ چون مینا کنی وز نار بستانی ضیا فرمانبر و فرماندهی قانون شادی واندهی هم پادشاهی هم رهی بحری، بلی، لیکن تهی تا زنده‌ای بر گمرهی سازنده‌ای با ناسزا چشم تو خورشید و قمر گنج تو پر در و گهر جود تو هنگام سحر هم بر خضر هم بر شجر بارد به مینا بر درر و آرد پدید از نم نما بهمن کنون زرگر شود برگ رزان چون زر شود صحرا ز بیم اصفر شود چون چرخ در چادر شود چون پردگی دختر شود خورشید رخشان بر سما گلبن نوان اندر چمن عریان چو پیش بت شمن نه یاسمین و نه سمن نه سوسن و نه نسترن همچون غریب ممتحن پژمرده باغ بی‌نوا اکنون صبای مشک شم آرد برون خیل و حشم لؤلؤ برافرازد علم همچون ابر در آرد ز نم چون بر سمن ننهی قدم در باغ چون بجهد صبا؟ بر بوستان لشکر کشد مطرد به خون اندر کشد چون برق خنجر بر کشد گلبن‌وشی در بر کشد بلبل ز گلبن برکشد در کله دیبا نوا گیتی بهشت آئین کند پر لؤلؤ نسرین کند گلشن پر از پروین کند چون ابر مرکب زین کند آهو سمن بالین کند وز نسترن جوید چرا گلبن چو تخت خسروان لاله چون روی نیکوان بلبل ز ناز گل نوان وز چوب خشک بی‌روان گشته روان در وی روان پوشیده از وشی قبا ای روزگار بی‌وفاای گنده پیر پر دها احسانت هم با ما بر بلا زار آنکه بر تو مبتلا ظاهر رفیق و آشنا باطن روانخوار اژدها ای مادر فرزندخوارای بی‌قرار بی‌مدار احسان تو ناپایدارای سر بسر عیب و عوار اقوال خوب و پرنگار افعال سرتاسر جفا ای زهر خورده قند تو ببریده از پیوند تو من نیستم فرزند تو سیرم ز مکر و پند تو بگسست از من بند تو حب گزین اوصیا خیرالوری بعد النبی نورالهدی فی المنصب شمس الندی فی‌المغرب بدرالدجی فی الموکب ان لم تصدق ناصبی وانظر الی افق السما آن شیر یزدان روز جنگ آتش به روز نام و ننگ آفاق ازو بر کفر تنگ از حلمش آمخته درنگ آسوده خاک تیره‌رنگ المرتجی والمرتضی همچون قمر سلطان شب عصیان درو عصیان رب علمش رهایش را سبب بنده‌ش عجم همچون عرب اندر خلاف او ندب وندر رضای او بقا عالی حسامش سر درو خورشید درین را نور وضو بدخواه او مملوک شو سر حقایق زو شنو آن اوصیا را پیشرو قاضی دیوان انبیا ای ناصر انصار دین از اولین وز آخرین هرگز نبیند دوربین چون تو امیرالمؤمنین چون روز روشن شد مبین آثار تو بر اولیا ایشان زمین تو آسمان ایشان مکین و تو مکان بر خلق چون تو مهربان کرده خلایق را ضمان روز بزرگ تو امان‌ای ابتدا و انتها ای در کمال اقصای حد همچون هزار اندر عدد وز نسل تو مانده ولد فضل خدائی تا ابد دین امام حق معد بر فضل تو مانی گوا بنیاد عز و سروری آن سید انس و پری قصرش ز روی برتری برتر ز چرخ چنبری وانگشتریش از مشتری عالیتر از روی علی گردون دلیل گاه او خورشید بنده جاه او تاج زمین درگاه او چرخ و نجوم و ماه او هستند نیکوخواه او دارند ازو خوف و رجا ای کدخدای آدمی فر خدائی بر زمی معنی چشمه زمزمی بل عیسی‌بن مریمی لابل امام فاطمی نجل نبی و اهل عبا مر عقل را دعوی تؤی مر نفس را معنی تؤی امروز را تقوی تؤی فردوس را معنی تؤی دنیی تؤی عقبی تؤی‌ای یادگار مصطفی دین پرور و اعدا شکن روزی ده و دشمن فگن چون شیر ایزد بلحسن در روزگرد انگیختن چون جد خود شمشیر زن ابر بلا اندر وغی افلاک زیر همتت مریخ دور از صولتت برجیس بنده طلعتت ناصر نگفتی مدحتت گر نیستی در قوتت از بهر خواجه انتها خواجه مید کز خرد نفسش همی معنی برد چون بحر او موج آورد جان پرورد دین گسترد باقی است آنکو پرورد باداش جاویدان بقا ای چرخ امت را قمر بحر زبانت را گهر تیغ جهالت را سپر ابروی کزو بر جان مطر گر عاقلی در وی نگر تا گرددت پیدا جفا بر سر یزدان معتمد در باش مروارید مد وانگه که بگشاید عقد اندامها اندر جسد از کوش باید تا حسد تا او کند حکمت ادا آثار او یابند امام اندر بیان او تمام از نظم او فاخر کلام از فر او دین و نظام آن مؤمنان را اعتصام آنجا که پرسند از جزا تا ساکن و جنبان بود تا زهره و کیوان بود تا تیره و رخشان بود تا علم و نادان بود تا غمگن و شادان بود زان ترس کار و پارسا ملک امام آباد باد اعداش در بیداد باد از دین و دنیا شاد باد آثار خواجه داد باد اقوال دشمن باد باد او شاد و دشمن در وبا