ناصرخسرو | دیوان اشعار | قصاید | قصیده شماره ۱۱۹

ای بسته خود کرده دل خلق به ناموس ز اندیشه تو را رفته به هر جانب جاسوس اثبات یقین تو به معقول چه سود است، چون نیست یقین نفی گمان تو به محسوس؟ تا چند سخن گوئی از حق و حقیقت؟ آب حیوان جوئی در چشمه مطموس! گر رای تو کفر است مکن پیدا ایمان ور جای تو دیر است مزن پنهان ناقوس ای آنکه همه زرقی در فعل چو روباه، وی آنکه همه رنگی در وصف چو طاووس تا کی روی آخر ز پی حج به زیارت از طوس سوی مکه، وز مکه سوی طوس؟ چون نیست ز کان علت مقصود، پس‌ای دوست چه مکه و چه کعبه و چه طوس و چه طرطوس