ناصرالدین منشی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ناصرالدین منشی . [ ص ِ رُدْ دی ن ِ م ُ ] (اِخ ) ناصرالدین عمدةالملک منتجب الدین یزدی رئیس دیوان رسایل و انشاء صفوةالدین پادشاه خاتون [ ٦٠١-٦٩٤ از ملوک قراختائی کرمان ] بود و پدرش منتخب الدین یزدی در سال ٦٥٠ یزد را ترک گفته، در خدمت سلطان قطب الدین محمد قراختائی برادرزاده ٔ براق حاجب [ ٦٥٠-٦٥٤ ] قرار گرفت و در عهد سلطنت سلطان حجاج [ ٦٥٥-٦٨١ ] نیز مدتی وزارت کرد. پسرش ناصرالدین بعدها با عم خود به کرمان آمد و در ایام جوانی یعنی درسال ٦٩٣ سمت ریاست دیوان رسالت پادشاه خاتون را پیدا کرده و در کرمان مقیم شد. (از تاریخ مغول ص ٥١٩).