ناصر ترمذی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ناصر ترمذی . [ ص ِ رِ ت َ م َ ] (اِخ ) ناصرالدین بن خواجه قطب الدین سرخسی . به روایت مؤلف روز روشن وی «به عین شباب در دور اکبر پادشاه به هندوستان آمده به رفاقت خان زمان سیستانی صاحب طبل و علم گردیدو هنگام بغاوت خان مذکور همراهش به قتل رسید». (روز روشن ص ٦٧٢). و نیز رجوع به نگارستان سخن ص ١١٥ و سفینه ٔ خوشگو ذیل حرف ن و هفت اقلیم، اقلیم چهارم شود.