ناسپرده

ناسپرده . [ س ِ / س َ پ َ دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) دست نخورده . بکر. که پای کسی بدان نرسیده باشد: مرغزاری ناسپرده . (یادداشت مؤلف ). - ناسپرده جهان ؛ نیازموده . دنیاندیده . کم سال . جوان که روزگاری دراز بر او سپری نشده باشد : بدو گفت کای یادگار مهان پسندیده و ناسپرده جهان . فردوسی . ز دست یکی ناسپرده جهان نه گردی نه نام آوری از مهان . فردوسی . پدرمرده و ناسپرده جهان نداند همی آشکار و نهان . فردوسی .

ناسپرده . [ س ِ پ ُ دَ /دِ ] (ن مف مرکب ) مقابل سپرده . رجوع به سپرده شود.