نازنینی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نازنینی . [ زَ ] (حامص ) نازنین بودن . زیبائی . جمال : مهی در جلوه با این نازنینی نخواهد ساخت با تنهانشینی . وصال . که من خوش دارم از تنهانشینی که تنها باشم اندر نازنینی . وصال . ◄ نازپروردگی . ظرافت : که طفلی خرد با آن نازنینی کند در کار ازین سان خرده بینی . نظامی . رجوع به نازنین شود.