نازنده
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(زَ دِ) (ص فا.) نازکننده.<br>
فرهنگ فارسی معین
(زَ دِ) (ص فا.) نازکننده.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نازنده . [ زَ دَ / دِ ] (نف ) فخور. (ترجمان القرآن ) (منتهی الارب ) (دهار). فاخر. (منتهی الارب ). مفتخر. مباهی . بالنده . که می نازد. - سرو نازنده ؛ بالان . سرافراز. بالنده . راست قامت : همان سرو نازنده شد چون کمان ندارم گمان گر سر آید زمان . فردوسی . سرو نازنده پیش چشمه ٔ آب بهتر از راستی ندید جواب . نظامی . رجوع به نازیدن شود.