نازاده

نازاده . [ دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) بچه ناورده . بارننهاده . نزاده . که بار خود ننهاده باشد. که بچه ٔ خود نزائیده باشد : گر نبایدت بزادن بگرایم من همچنین باشم و نازاده بپایم من . منوچهری . ◄ نزائیده . متولدنشده : ای ازآن آوا که گر گوباره آنجا بگذرد بفکند نازاده بچه باز گیردزاده شیر. منجیک . مرا نیز نازاده ازمادرم همی آتش افروختی بر سرم . فردوسی .