نارفته
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نارفته . [ رُ ت َ / ت ِ ] (ن مف مرکب ) نروفته . نروبیده . جاروب نکرده . ناتمیز : این مثل خانه راست خود گفته بدو کدبانو است نارفته . سنائی .
نارفته . [ رَ ت َ / ت ِ ] (ن مف مرکب ) آنکه نرفته باشد. آرمیده . آنکه هنوز عبور نکرده و نگذشته باشد. (ناظم الاطباء) : کشتیم نارفته در ساحل فتاد ناقه تا شد ز اشک من در گل فتاد. صهبای سیرجانی . ◄ نرسیده : از زمین نارفته پایش بر سر کرسی هنوز سر بود از شوق رقصان بر فراز چوب دار. وحشی . ◄ انجام نداده . از پیش نبرده : امیر بازگشت از آنجا کاری نارفته . (تاریخ بیهقی ص ٥٧٨). ◄ نرفته : بر این کهسار تاب ای ماهتابم فرو نارفته از کوه آفتابم . وصال . ◄ مستقبل . آینده . (ناظم الاطباء).