ناردانه

ناردانه . [ ن َ / ن ِ ] (اِ مرکب ) دانه ٔانار. (ناظم الاطباء). ناردان . حب الرمان : داغ ها چون شاخهای بسد یاقوت رنگ هریکی چون ناردانه گشته اندر زیر نار. فرخی . اشک من ناردانه شد نه عجب گر دل من کفیده نار شود. مسعودسعد. گرچه دارد ناردانه رنگ لعل نابسود نیست لعل نابسوده در بها چون ناردان . ازرقی . لب ساقی چو نوش نوش کند نقل از آن ناردانه بستانیم . خاقانی . سرخ سیبی دل از میان کنده به دلش ناردانه آکنده . نظامی . ساقی ز می شرابخانه پیش آر می چو ناردانه . نظامی . نار کز ناردانه گردد پر پخته لعل و نپخته باشد در. نظامی . آن کوزه بر کفم نه کاب حیات دارد هم طعم ناردان و هم رنگ ناردانه . سعدی . ◄ کنایه از اشک خونین و سرشک گلگون است : شد از بادام عنابش روانه بهش نارنج گشت از ناردانه . وحشی .