نارالغدر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نارالغدر. [ رُل ْ غ َ ] (ع اِ مرکب ) از آتش های عرب است . و آن را کسی که از همسایه ٔ خود خیانت و غدری میدید در ایام حج در منی بر فراز یکی از دو کوه مکه [ ابوقبیس و قعیقعان ] برمی افروخت و با فریاد مردم را از غدر و خیانت همسایه ٔ غدار خود برحذر میداشت . رجوع به بلوغ الارب ج ٢ ص ١٦٢ شود.