نادری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نادری . [ دِ ] (ص نسبی ) منسوب به نادرشاه . (ناظم الاطباء): جهانگشای نادری . سکه ٔ نادری . کوس نادری .
نادری . [ دِ ] (حامص ) کمیابی . (ناظم الاطباء). نادر بودن . رجوع به نادر شود.
نادری . [ دِ ] (اِخ ) از شاعران عثمانی است و در قرن دهم هجری میزیسته است . این مطلع او راست : جهانک نعمتندن کند و آب و دانه مزیکدر ایلک کاشانه سندن گوشه ٔ ویرانه مزیکدر. (از قاموس الاعلام ج ٦).