نادرشاه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
نادرشاه . [ دِ ] (اِخ ) پادشاه افغانستان که به سال ١٨٨٠ م . در دهرا دون هندوستان به دنیا آمد و در سال ١٩٢٩ م . به سلطنت افغانستان رسید. نادرشاه پسر محمد یوسف خان برادر دوست محمدخان امیر سابق افغانستان بود، و قبل از رسیدن به سلطنت نادرخان نامیده میشد. در بیست و نه سالگی به خدمت قشون درآمد و در ١٩٠٧ م . به درجه ٔ ژنرالی رسید. در سومین جنگ انگلیس و افغان، به هند هجوم کرد و تال راگرفت و بعنوان نجات بخش افغان شهرت یافت و وقتی که صلح برقرار شد به وزارت جنگ رسید. در سال ١٩٢٤ وزیر مختار افغانستان در پاریس گردید. در سال ١٩٢٦ نادرخان شغل سیاسی خود را ترک گفت و مدتی در نیس گذراند، ولی بعداً به هند آمد و در مرز افغانستان سپاهی تجهیزکرد و کابل را مسخر ساخت . سرانجام بزرگان و روحانیون افغان انجمن کردند و نادرخان را به سلطنت برگزیدندو نادرخان رأی این مجمع را پذیرفته و در ١٥ اکتبر ١٩٢٩م . بعنوان نادرشاه به تخت پادشاهی افغان نشست .