ناخوش‌آواز

ناخوش آواز. [ خوَش ْ / خُش ْ ] (ص مرکب ) آنکه آواز وی مطبوع نباشد. (ناظم الاطباء). بدصدا. بدآواز. که صوتی منکر و گوش خراش دارد. که آوازش دلنشین و دلپذیر نیست . که خوش آواز نیست : اگر مهمان تست این ناخوش آواز مرا فریاد رس زین میهمانت . ناصرخسرو. خدای این حافظان ناخوش آواز بیامرزاد اگر ساکن بخوانند. سعدی . ناخوش آواز اگر دراز کشد نه خداوند، خلق از او خشنود. سعدی . ناخوش آوازی ببانگ بلند قرآن میخواند. (گلستان ).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی