نابغه

(بِ غ) [ ع. نابغة ] (اِفا.)<BR>۱- بزرگ، بزرگوار.<BR>۲- کسی که دارای هوش و استعداد فوق العاده باشد. ج. نوابغ.<br>

(بِ غ) [ ع. نابغه ] (اِفا.) ۱- بزرگ، بزرگوار. ۲- کسی که دارای هوش و استعداد فوق العاده باشد. ج. نوابغ.

نابغه . [ ب ِ غ َ ] (اِخ ) نابغه ٔ بنی تغلب، نامش حارث بن غزوان است و در ص ٢٢٥ الموشح اشارتی به نام اوست . رجوع به حارث شود.

نابغه . [ ب ِ غ َ ] (اِخ ) بنت عبداﷲ. مادر عمروبن عاص است . زن آوازخوان بدنامی بود. ابوالفرج اصفهانی آورده است : زنی از شیعیان علی به عمروعاص هنگام خطبه خواندن اعتراضی کرد و عمروعاص به او پرخاش کرد که : «بس کن ای پیرزن گمراه، سخنت را کوتاه کن که عقلت کم است » و زن در جوابش گفت «فقط تو حرف بزن ای پسر نابغه ای کسی که مادرت آوازخوان مشهور مکه بود و مزدور دیگران ! تو، که پنج نفر از قریش ادعای پدریت را داشتند وهرکدام تو را از پشت خود میدانستند و چون از مادرت پرسیدند گفت ببینید به کدامیک ازینان شباهتش بیشتر است و چون به عاص بن وائل شبیه تر بودی ترا به او بستند». (از اغانی ج ١ ص ٣٤٢) .

هوشمند، فرهوش، تیزهوش، باهوش