میوینه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
میوینه . [ می ن َ / ن ِ ] (اِ) درختی که در اول بهار نجنبد و سبز نشود و هیزم گردد. (ناظم الاطباء). ◄ شاخه ٔ زاید درخت که برای هموار و مرتب شدن شاخه ها آن را می برند. (از شعوری ج ٢ ورق ٣٦٦).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
میوینه . [ می ن َ / ن ِ ] (اِ) درختی که در اول بهار نجنبد و سبز نشود و هیزم گردد. (ناظم الاطباء). ◄ شاخه ٔ زاید درخت که برای هموار و مرتب شدن شاخه ها آن را می برند. (از شعوری ج ٢ ورق ٣٦٦).