می پرستی

می پرستی . [ م َ / م ِ پ َ رَ ] (حامص مرکب ) صفت و پیشه ٔ می پرست . باده گساری . می خوارگی : تا می پرستی پیشه ٔ موبد است تا بت پرستی پیشه ٔ برهمن . فرخی . مشو شیرین پرست ار می پرستی که نتوان کرد با یکدل دو مستی . نظامی . ز مستی همه می پرستی بود چه حاجت بود می چو مستی بود. امیرخسرو. بت پرستی ز می پرستی به مردن عاقلان ز مستی به . اوحدی . و رجوع به می پرست شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی