مکول
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مکول . [ م ُ ] (ع مص ) کم گردیدن آب در چاه سپس اندک اندک گرد آمدن آن در وسط وی . (ازمنتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
مکول . [ م َ ] (ع ص ) چاه اندک آب . (مهذب الاسماء). چاه که آبش کم گردد سپس آن اندک اندک در تک آن گرد آید. ج، مُکُل . (منتهی الارب )(آنندراج ) (از اقرب الموارد). چاهی که آب آن کم گردد و سپس اندک اندک جمع گردد. (ناظم الاطباء). ◄ نفس مکول ؛ نفس کم خیر. (از ذیل اقرب الموارد).