مکمور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مکمور. [ م َ ] (ع ص ) مردی که خاتن طرفی از سر نره ٔ وی بریده باشد. (منتهی الارب ) (آنندراج ). آنکه در ختنه کنارسر نره ٔ وی بریده شده باشد. (ناظم الاطباء). ◄ بزرگ سر نره . ج، مکموراء. (منتهی الارب ) (آنندراج ). کسی که سر نره ٔ وی بزرگ باشد. (ناظم الاطباء).