مُنْفَطِرٌ

السَّمآءُ مُنْفَطِرٌ «مُنْفَطِرٌ» از مادّه «انفطار» به معناى «انشقاق» و شکافتن است و ضمیر در «بِهِ» به «یوم» باز مى گردد، یعنى آسمان به واسطه آن روز از هم شکافته مى شود (توجّه داشته باشید «سماء» هم به صورت مذکر و هم مؤنث مجازى، استعمال مى شود).(16)