مُسْتَقَرّ

لِّکُلِّ نَبَإ مُسْتَقَرٌ «مُسْتَقَرّ» از مادّه «استقرار ـ قَرار» ممکن است، مصدر میمى باشد به معناى استقرار، و یا اسم زمان و مکان، به معناى محل استقرار. در صورت اول خبر از اصل تحقق وعده هاى الهى مى دهد، و در صورت دوم خبر از زمان و مکان این وعده ها است. «مُسْتَقَرّ» در اصل، از مادّه «قُرّ» (بر وزن حُرّ) به معناى سرما است و از آنجا که سرماى شدید هوا، انسان و موجودات دیگر را خانه نشین مى کند، این کلمه به معناى سکون و توقف و قرار گرفتن آمده است، و مستقر به معناى ثابت و پایدار مى آید. واژه «مُسْتَقِر» به معناى ثابت و پابرجا، در سوره «قمر» ممکن است اشاره به این باشد که، این عذاب به قدرى کوبنده، قوى و نیرومند بود که هیچ چیز قدرت مقابله با آن را نداشت. این معنا نیز گفته شده است که چون این عذاب دنیوى با عذاب برزخى آنها اتصال پیدا کرد، از آن تعبیر به «مُسْتَقِر» شده است.(14)