مولوی | مثنوی معنوی | دفتر چهارم | بخش ۱۱۶ - بیان آنک روح حیوانی و عقل جز وی و وهم و خیال بر مثال دوغند و روح کی باقیست درین دوغ هم‌چون روغن پنهانست

جوهر صدقت خفی شد در دروغ هم‌چو طعم روغن اندر طعم دوغ آن دروغت این تن فانی بود راستت آن جان ربانی بود سالها این دوغ تن پیدا و فاش روغن جان اندرو فانی و لاش تا فرستد حق رسولی بنده‌ای دوغ را در خمره جنباننده‌ای تا بجنباند به هنجار و به فن تا بدانم من که پنهان بود من یا کلام بنده‌ای کان جزو اوست در رود در گوش او کو وحی جوست اذن مؤمن وحی ما را واعیست آنچنان گوشی قرین داعیست هم‌چنانک گوش طفل از گفت مام پر شود ناطق شود او درکلام ور نباشد طفل را گوش رشد گفت مادر نشنود گنگی شود دایما هر کر اصلی گنگ بود ناطق آنکس شد که از مادر شنود دانک گوش کر و گنگ از آفتیست که پذیرای دم و تعلیم نیست آنک بی‌تعلیم بد ناطق خداست که صفات او ز علتها جداست یا چو آدم کرده تلقینش خدا بی‌حجاب مادر و دایه و ازا یا مسیحی که به تعلیم ودود در ولادت ناطق آمد در وجود از برای دفع تهمت در ولاد که نزادست از زنا و از فساد جنبشی بایست اندر اجتهاد تا که دوغ آن روغن از دل باز داد روغن اندر دوغ باشد چون عدم دوغ در هستی برآورده علم آنک هستت می‌نماید هست پوست وآنک فانی می‌نماید اصل اوست دوغ روغن ناگرفتست و کهن تا بنگزینی بنه خرجش مکن هین بگردانش به دانش دست دست تا نماید آنچ پنهان کرده است زآنک این فانی دلیل باقیست لابه مستان دلیل ساقیست