مولوی | مثنوی معنوی | دفتر ششم | بخش ۵۷ - گفتن درزی ترک را هی خاموش کی اگر مضاحک دگر گویم قبات تنگ آید

گفت درزی‌ای طواشی بر گذر وای بر تو گر کنم لاغی دگر پس قبایت تنگ آید باز پس این کند با خویشتن خود هیچ کس خنده چه رمزی ار دانستیی تو به جای خنده خون بگرستیی